Εόρτιο Μήνυμα της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος προς τους Μαθητές και τις Μαθήτριες ενόψει της Εορτής των Τριών Ιεραρχών

Ἀγαπητά μας παιδιά,

          Ὁ με­γά­λος προ­σω­κρα­τι­κός φι­λό­σο­φος Δη­μό­κρι­τος ἐ­πε­σή­μα­νε σέ μί­α φρά­ση του μί­α με­γά­λη ἀ­λή­θεια: «Βί­ος ἀ­νε­όρ­τα­στος μα­κρή ὁ­δός ἀ­παν­δό­κευ­τος». Δη­λα­δή, ζω­ή χω­ρίς ἑ­ορ­τές εἶ­ναι δρό­μος μα­κρύ­ς χω­ρίς παν­δο­χεῖ­ο. Πό­σο κο­πι­α­στι­κό θά ἦ­ταν γιά ἐ­κεί­νους τούς χρό­νους νά τα­ξι­δεύ­ει κά­ποι­ος χω­ρίς νά μπο­ρεῖ νά ξε­κου­ρα­σθεῖ κά­που.­.. Ἡ Ἐκ­κλη­σί­α μας πο­λύ νω­ρίς κα­τα­νό­η­σε τήν ἀ­ξί­α τῶν ἑ­ορ­τῶν, γι’ αὐ­τό καί τό ἐκ­κλη­σι­α­στι­κό ἔ­τος εἶ­ναι κα­τά­σπαρ­το ἀ­πό αὐ­τές. Σή­με­ρα ἑ­ορ­τά­ζον­ται, ὅ­λως ἰ­δι­αι­τέ­ρως, οἱ ἅ­γιοι Τρεῖς Ἱ­ε­ράρ­χες, Βα­σί­λει­ος ὁ Μέ­γας, Γρη­γό­ριος ὁ Θε­ο­λό­γος καί Ἰω­άν­νης ὁ Χρυ­σό­στο­μος. Ἡ ἑ­ορ­τή τους εἶ­ναι ἀφορ­μή χα­ρᾶς, ἐκ­κλη­σια­σμοῦ, ξε­κού­ρα­σης, ἀλ­λά καί γνω­ρι­μί­ας μα­ζί τους.

          Εἶ­ναι γε­γο­νός ὅ­τι ὁ ἄν­θρω­πος δέν μπο­ρεῖ νά ζή­σει μό­νος του ἀ­πο­κομ­μέ­νος ἀ­πό τούς ἄλ­λους. Ἀ­πό τήν δη­μι­ουρ­γί­α του ρέ­πει πρός τήν ἑ­νό­τη­τα˙ καί ὅ­ταν δι­α­σπᾶ­ται ἡ ἑνό­τη­τα μέ ἔ­ρι­δες, δι­α­πλη­κτι­σμούς, ἐ­γω­ϊ­σμούς, τό­τε ὁ ἄν­θρω­πος τραυ­μα­τί­ζε­ται, πλη­γώ­νε­ται, γί­νε­ται δυ­στυ­χι­σμέ­νος. Γι’ αὐ­τό στήν ζω­ή μας οἱ ἀ­λη­θι­νοί φί­λοι εἶ­ναι στή­ριγ­μα, δεύ­τε­ρη οἰ­κο­γέ­νειά μας, πρό­σω­πα μέ τά ὁ­ποῖ­α μπο­ροῦ­με νά μοι­ρα­στοῦ­με τούς προ­βλη­μα­τι­σμούς μας, τίς χα­ρές, τίς λύ­πες, τίς ἀ­νη­συ­χί­ες μας. Στήν Ἐκ­κλη­σί­α ἀ­πο­κτοῦ­με τήν αἴ­σθη­ση ὅ­τι ὁ πιό ἀ­γα­πη­τός καί ἀ­λη­θι­νός μας φί­λος εἶ­ναι ὁ Χρι­στός. Οἱ Ἅ­γιοί Του, ὅ­πως οἱ Τρεῖς Ἱ­ε­ράρ­χες, εἶ­ναι καί αὐ­τοί φί­λοι μας πού δέν παύ­ουν νά ἐν­δι­αφέ­ρον­ται γιά ἐ­μᾶς καί τά προ­βλή­μα­τά μας, ἀρ­κεῖ νά τούς ἐμ­πι­στευό­μα­στε καί νά τούς ἀ­γα­ποῦ­με. Για­τί ἀ­λη­θι­νή φι­λί­α χω­ρίς ἐμ­πι­στο­σύ­νη, ἀ­γά­πη καί ἀλ­λη­λο­κα­τα­νό­η­ση δέν μπο­ρεῖ νά ὑπάρ­ξει. Οἱ Ἅ­γιοι συ­νο­μι­λοῦν μα­ζί μας, μᾶς συν­τρο­φεύ­ουν, μᾶς δι­δά­σκουν μέ τήν ζω­ή τους, μέ τά συγ­γράμ­μα­τά τους, μέ τίς προ­σευ­χές καί τήν ἀ­γά­πη τους.

          Οἱ ἅ­γιοι Τρεῖς Ἱ­ε­ράρ­χες, οἱ ὁ­ποῖ­οι ἦ­ταν Ἐ­πί­σκο­ποι τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, ἔ­ζη­σαν τόν 4ο μ.Χ. αἰ. Ὑ­πῆρ­ξαν πο­λύ μορ­φω­μέ­νοι καί ἔ­κα­ναν ἐκ­πλη­κτι­κές γιά τήν ἐ­πο­χή τους σπου­δές. Γι’ αὐ­τόν τόν λό­γο θε­ω­ροῦν­ται προ­στά­τες τῆς Παι­δεί­ας, τῶν Γραμ­μά­των, τῶν μα­θη­τῶν. Ὅ­μως, οἱ Τρεῖς Ἱ­ε­ράρ­χες δέν ὑ­πῆρ­ξαν μό­νο ἄν­θρω­ποι τῶν Γραμ­μά­των καί τῶν Ἐπι­στη­μῶν, ὅ­πως τῆς φι­λο­σο­φί­ας, τῆς φι­λο­λο­γί­ας, τῆς θε­ο­λο­γί­ας, τῆς ἰ­α­τρι­κῆς, τῆς ἀ­στρο­νο­μί­ας, ἀλ­λά καί ἄν­θρω­ποι ἀ­λη­θι­νῆς ἀ­γά­πης καί φι­λί­ας. Ἀ­γά­πη­σαν πρῶ­τα ἀ­πό ὅ­λους καί ἀ­πό ὅ­λα τόν Χρι­στό, καί πα­ράλ­λη­λα κά­θε ἄν­θρω­πο. Γιά πα­ρά­δειγ­μα, ὁ Μέ­γας Βα­σί­λει­ος μέ τίς ἰ­α­τρι­κές του γνώ­σεις πε­ρι­έ­θαλ­πε ἀ­σθε­νεῖς πού ἔ­πα­σχαν ἀ­πό λέ­πρα, ἀ­νί­α­τη γιά τήν ἐ­πο­χή του ἀ­σθέ­νεια, καί δέν δί­στα­ζε νά τούς ὑ­πη­ρε­τεῖ ὁ ἴ­διος καί νά ἀ­σπά­ζε­ται μά­λι­στα τά πλη­γω­μέ­να μέ­λη τους, σάν νά ἦ­ταν μέ­λη τοῦ Χρι­στοῦ. Ὁ ἅ­γιος Γρη­γό­ριος ὁ Θε­ο­λό­γος μοί­ρα­σε τήν με­γά­λη πα­τρι­κή του πε­ρι­ου­σί­α στούς φτω­χούς καί πάν­το­τε συμ­πα­ρα­στε­κό­ταν σέ κά­θε ἄν­θρω­πο πού ἔπα­σχε. Ὁ ἅγιος Ἰ­ω­άν­νης ὁ Χρυ­σό­στο­μος δέν δί­στα­σε νά συγ­κρου­στεῖ μέ τήν παν­το­δύ­να­μη πο­λι­τι­κή ἐ­ξου­σί­α, γιά νά ὑ­πε­ρα­σπί­σει ἀν­θρώ­πους πού ἀ­δι­κοῦν­ταν κα­τά­φω­ρα.

           Αὐ­τό, ἀ­γα­πη­τά μας παι­διά, εἶ­ναι δεῖγ­μα ἀ­λη­θι­νῆς φι­λί­ας καί ἀ­γά­πης˙ νά μή ζεῖ κά­ποι­ος μό­νο γιά τόν ἑ­αυ­τό του, ἀλ­λά νά ζεῖ καί γιά τούς ἄλ­λους, γιά νά ἐ­πι­τευ­χθεῖ, ὅ­σο εἶ­ναι δυ­να­τόν, ἡ ἑ­νό­τη­τα στήν ὁ­ποί­α ἀ­να­φερ­θή­κα­με προ­η­γου­μέ­νως. Οἱ Τρεῖς Ἱ­ε­ράρ­χες ἀ­ξι­ο­ποί­η­σαν τήν με­γά­λη τους μόρ­φω­ση, δι­α­κο­νῶν­τας τόν Θε­ό, τήν Ἐκ­κλη­σί­α, τόν συ­νάν­θρω­πο, ἀ­να­κου­φί­ζον­τας τόν πό­νο, τήν ἀ­δι­κί­α, τήν φτώ­χεια, τήν κοι­νω­νι­κή ἐ­ξα­θλί­ω­ση. Ἄς πα­ρα­κο­λου­θή­σου­με γιά λί­γο τήν σκέ­ψη τοῦ ἁ­γί­ου Ἰ­ω­άν­νη Χρυ­σο­στό­μου γιά τό τί ση­μαί­νει φι­λί­α: «Ὁ ἀ­λη­θι­νός φί­λος εἶ­ναι στίς δυ­σκο­λί­ες τῆς ζω­ῆς μας ὅ­,τι καί τό φάρ­μα­κο στίς ἀρ­ρώστιες μας˙ ἡ ἀ­λη­θι­νή φι­λί­α εἶ­ναι φρού­ριο, ἀ­σφά­λεια, πε­ρι­ου­σί­α, ἀπό­λαυ­ση καί εὐ­τυ­χί­α». Μά­λι­στα, ἐ­πισή­μαι­νε τήν με­γά­λη ἀ­λή­θεια ὅ­τι «Τί­πο­τε δέν μα­στί­ζει τό­σο τό ἀν­θρώ­πι­νο γέ­νος, ὅ­σο ἡ πε­ρι­φρό­νη­ση τῆς φι­λί­ας καί τῆς ἀ­γά­πης καί ἡ ἔλ­λει­ψη προ­θυ­μί­ας γιά τήν πραγ­μα­το­ποί­η­σή τους».

          Καί ὁ ἅ­γιος Γρη­γό­ριος ὁ Θε­ο­λό­γος γρά­φει τά ἑ­ξῆς, ὅ­σον ἀ­φο­ρᾶ στήν ὑ­πο­δειγ­μα­τι­κή φι­λί­α του μέ τόν ἅ­γιο Βα­σί­λει­ο: «Ἀγω­νι­ζό­μα­σταν καί οἱ δύ­ο ὄ­χι ποι­ός νά ἔ­χει πρω­τεῖ­ο, ἀλ­λά ποι­ός νά τό πα­ρα­χω­ρή­σει στόν ἄλ­λον. Θε­ω­ρού­σα­με δι­κή μας ὁ ἕ­νας τήν ἐ­πι­τυ­χί­α τοῦ ἄλ­λου. Φαι­νό­ταν οἱ δυ­ό μας νά ἔ­χου­με μί­α ψυ­χή πού κα­τοι­κοῦ­σε σέ δύ­ο σώ­μα­τα».

          Ἀ­γα­πη­τά μας παι­διά, σέ μιά ἐ­πο­χή σάν τήν δι­κή μας ὅ­που οἱ ἀν­θρώ­πι­νες δι­α­προ­σω­πι­κές σχέ­σεις, ἡ ἀ­λη­θι­νή ἀ­γά­πη καί φι­λί­α, ἡ ἀλ­λη­λο­κα­τα­νό­η­ση καί ἡ κα­λω­σύ­νη δι­έρ­χον­ται σέ με­γά­λο βαθ­μό κρί­ση, ἐ­μεῖς ὀ­φεί­λου­με στόν ἑ­αυ­τό μας, τόν συ­νάν­θρω­πο καί τόν Θε­ό νά ἀ­γω­νι­στοῦ­με γιά νά μήν ἐ­πι­κρα­τή­σει τό κα­κό, ἡ ἀ­δι­α­φο­ρί­α, ἡ ἀ­πα­ξί­ω­ση τῆς ἀ­γά­πης καί τῆς φι­λί­ας. Πρό­τυ­πό μας ἄς εἶ­ναι οἱ Τρεῖς Ἱ­ε­ράρ­χες, οἱ ὁ­ποῖ­οι ἐ­πει­δή πῆ­ραν στά σο­βα­ρά τό Εὐ­αγ­γέ­λιο καί τήν πί­στη στόν Χρι­στό, ἔ­ζη­σαν τήν φι­λί­α καί τήν ἀ­γά­πη πρός τόν Θε­ό καί τόν συ­νάν­θρω­πο ὅσο λί­γοι ἄν­θρω­ποι. Καί αὐ­τό τούς ἔ­κα­νε ἀ­λη­θι­νά εὐ­τυ­χι­σμέ­νους˙ ἔ­ζη­σαν, μέ πλη­ρό­τη­τα τήν Ἀ­λή­θεια, τήν Σο­φί­α καί τόν Λό­γο τοῦ Θε­οῦ. Σᾶς εὐ­χό­μα­στε ἀ­πό καρ­διᾶς ἔ­τσι εὐ­τυ­χι­σμέ­νη νά εἶ­ναι καί ἡ δι­κή σας ζω­ή.

Με­τά πολ­λῆς πα­τρι­κῆς ἀ­γά­πης καί εὐχῶν ἐν Κυ­ρί­ῳ

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος

† Ὁ Ἀ­θη­νῶν Ι Ε Ρ Ω Ν Υ Μ Ο Σ,

Πρό­ε­δρος τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Συ­νό­δου τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τῆς Ἑλ­λά­δος

καί τά μέλη τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου

☩ Ὁ Χαλκίδος Χρυσόστομος

☩ Ὁ Νέας Σμύρνης Συμεών

☩ Ὁ Κερκύρας, Παξῶν καί Διαποντίων Νήσων Νεκτάριος

☩ Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Νικόλαος

☩ Ὁ Πατρῶν Χρυσόστομος

☩ Ὁ Κυθήρων καί Ἀντικυθήρων Σεραφείμ

☩ Ὁ Λαγκαδᾶ, Λητῆς καί Ρεντίνης Πλάτων

☩ Ὁ Καστορίας Καλλίνικος

☩ Ὁ Πολυανῆς καί Κιλκισίου Βαρθολομαῖος

☩ Ὁ Δράμας Δωρόθεος

☩ Ὁ Παραμυθίας, Φιλιατῶν καί Γηρομερίου Σεραπίων

☩ Ὁ Φλωρίνης, Πρεσπῶν καί Ἐορδαίας Εἰρηναῖος

Ὁ Ἀρχιγραμματεύς  

☩ Ὁ Σκιάθου Ἰωάννης